بدن است ، آن چنان كه شيشه از وراى خود محتواى خويش را مىنماياند . مركز و كانون نيروى غضب ، عبارت از قلب آدمى است و مفهوم آن همان به جوش آمدن و غليان خون دل است كه ناشى از حالت انتقام جويى است . اين نيرو از آن جهت به فوران مىافتد تا فرد ، ضرر و زيان را قبل از وقوع آن از خود دفع نموده و پس از وقوع آن قلبش با إعمال غضب تشفّى يافته و به انتقام جويى دست يازد . انتقام ، غذا و خوراك نيروى غضب و خواستهء آن است و آدمى از رهگذر اعمال غضب احساس لذّت و رضايت مىنمايد . انسان خشمگين جز با انتقام آرام نمىگيرد ، فقط فرد با ايمان است كه على رغم اسائه و آزار ديگران از تجاوزكار صرف نظر كرده و عفو و اغماض مىكند : وَ إذا ما غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ » « 1 » و هنگامى كه [ به مردم ] خشم مىگيرند ، راه چشم‌پوشى و گذشت را برمىگزينند . در خرابات مغان منزل نمىيابد گرفت * چون گرفتى كينِ كس در دل نمىبايد گرفت يا نمىبايد ز آزادى زدن چون سرو لاف * يا گره از بى برى در دل نمىبايد گرفت سدّ راه عالم بالاست معشوق مجاز * دامن اين سرو پا در گِل نمىبايد گرفت خونبها بهتر ز حفظ آبروى عشق نيست * در قيامت دامن قائل نمىبايد گرفت

--> ( 1 ) - شورى ( 42 ) : 37 .